De inzet van vrijwilligers is van onschatbare waarde voor onze cliënten. In gesprek met onze vrijwilligers komen altijd leuke anekdotes en mooie verhalen naar boven. Vrijwilliger Brenda Glas vertelt over haar ervaringen met het vrijwilligerswerk en de bijzondere band die zij heeft opgebouwd met André. 

Over het begin
Via vrijwilliger Henk Waarma, die cliënten begeleidt naar de kerkdiensten, kwam Brenda bij Severinus terecht. Brenda: “In het begin voelde het voor mij niet echt als vrijwilligerswerk, maar meer als iets vanzelfsprekends – gewoon iets doen voor een ander als je kunt helpen. Ik kende André en Myriam nog niet, maar ik zag ze regelmatig binnenkomen met hun begeleiders. Een paar maanden later raakten we in gesprek en via vrijwilliger Henk hoorde ik dat ze het fijn zouden vinden als er meer mensen konden helpen met vervoer. Omdat mijn man Frank en ik zelf ook op zondag naar dezelfde kerk gaan, leek het mij mooi om te kijken of ik iets kon betekenen. Wat begon als af en toe helpen, is inmiddels uitgegroeid tot bijna elke zondag dat ik André en Myriam ophaal voor de kerkdienst.”

Je hebt een bijzondere band opgebouwd met cliënt André. Kun je vertellen hoe dat is ontstaan?
“Het begon dus eigenlijk met het ophalen van André en Myriam voor de kerkdienst op zondag. Na afloop dronken we samen koffie in het parochiecentrum. Op een dag kwam ik André bij het woonhuis ophalen en kwam daar een oude bekende tegen – Anouk – die nu bij Severinus werkt en de vaste begeleider van André bleek te zijn. Zo raakten we weer in contact. Anouk merkte op hoe natuurlijk het contact tussen André en mij verliep en vroeg me of ik vaste vrijwilliger voor hem wilde worden, omdat zijn toenmalige vrijwilliger ging verhuizen. Ik vond het een mooie vraag, heb er even over nagedacht, maar besloot het te proberen. We zijn gestart met één keer per maand, en zo is onze band verder gegroeid.”

Wat betekent het voor jou om zijn maatje te zijn?
“Wat het maatje zijn van André zo bijzonder maakt, is zijn oprechte dankbaarheid. Of het nu gaat om een praatje, een wandeling of een uitje – hij waardeert elk moment van aandacht. Een knuffel of een dankjewel krijg je altijd. Het voelt waardevol om met iets kleins zoveel voor hem te kunnen betekenen. En dat ik dat mag doen, vind ik heel bijzonder. Een bijzonder moment was mijn eerste kermis met André, waar ik ook zijn familie ontmoette – dat maakte het extra speciaal. Later vond ik toevallig het urngraf van Freddy, een oud-bewoner die veel voor André betekende. Dankzij een foto die André me had laten zien, herkende ik het graf en kon ik hem meenemen om bloemen en een kaarsje te brengen. Dat moment raakte ons allebei. Recent was het verlies van André’s moeder erg ingrijpend. Gelukkig heb ik nog familiefoto’s kunnen maken op de kermis, waar zij ook bij was. André praat er soms nog over, en ik probeer hem te ondersteunen in zijn verwerking – op zijn tempo.”

Sinds dit voorjaar help je ook bij de bardienst tijdens de soos-disco Berkt. Hoe ben je daarbij betrokken geraakt?
“Via André natuurlijk! Hij wilde graag dat ik een keer mee ging naar de disco bij Severinus, vooral omdat ik met carnaval al een avond had meegelopen – dat was al een feestje op zich. Die avond raakte ik in gesprek met een paar vrijwilligers, en zo is het balletje gaan rollen.”

Wat vind je leuk aan die avonden?
“Het leukste vind ik om het gezellig te maken voor de cliënten en begeleiders. Een praatje, een dansje, meezingen met de muziek – alles om hen een fijne avond te bezorgen. Als zij genieten, doe ik dat ook.”

Hoe ervaar je de samenwerking met collega’s van het woonhuis en andere vrijwilligers?
“Ik merk dat er soms nog winst te behalen is in de onderlinge communicatie en afstemming. Wat extra toelichting of achtergrondinformatie over het woonhuis en de bewoners en verwachtingen van de begeleiders zou helpend zijn. Dat zou mijn betrokkenheid en inzet nog beter tot zijn recht laten komen. Gelukkig wordt mijn bijdrage aan André door velen gewaardeerd, en dat doet me goed.”

Wat maakt het vrijwilligerswerk bij Severinus voor jou waardevol?
“De reacties van cliënten, begeleiders en andere vrijwilligers raken me – of het nu op het woonhuis is, bij de soos-disco. Positief of negatief, het doet iets met me, zeker als het gaat om André of mensen om hem heen.”

Hoe combineer je dit vrijwilligerswerk met je dagelijks leven?
“In goed overleg. Ik vind veel dingen leuk en denk soms dat mijn energie oneindig is, maar dat is natuurlijk niet zo. Daarom probeer ik een goede balans te houden tussen werk, privé, vrijwilligerswerk en rust. Eén keer per maand is nu een fijne basis, en als er ruimte is, doen we soms wat extra’s.”

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die twijfelen om vrijwilligerswerk te doen, bijvoorbeeld omdat ze de doelgroep nog niet goed kennen? Speciaal om maatje te worden van een cliënt?
“Probeer het gewoon eens uit! Ga eens kijken op verschillende locaties waar vrijwilligers nodig zijn, zodat je kunt ontdekken wat bij jou past. De cliënten zijn heel verschillend, dus het is fijn om te ervaren waar jij je prettig bij voelt. Een-op-een contact maakt echt het verschil – voor de cliënt, maar ook voor jezelf. Mij heeft het persoonlijk veel mooie momenten, vriendschappen, blije gezichten, dankbaarheid, knuffels, fijne gesprekken en vertrouwen gebracht. Het betekent echt veel!”

Hoe ervaart André jou als zijn vaste vrijwilliger?
André: “Er is een diepe verbondenheid zoals je die normaal alleen binnen de familie ervaart. Je voelt als familie voor mij.”